(Vanwege drukte geen tijd gehad om een blog voor mijn eigen website te schrijven.
Dit stukje heb ik onlangs geschreven als gastblog voor Tekstbureau Tekstalig.)

tekstalig

Bevlogen couturiers letten onbewust op kleding. Als zij op een terrasje van een drankje genieten, dan kun je de klok erop gelijkzetten dat ze behalve aapjes kijken ook (onbewust) hun blik kritisch werpen op de kledij en de combinaties waar de op straat struinende ‘aapjes’ in getooid zijn.
Een gedreven reclamemaker bekijkt tijdens een avondje voor de buis en beluistert gedurende een autorit ongetwijfeld commercials op een kieskeurige manier. Een fanatieke schoonheidsspecialiste let tijdens een gesprek niet alleen op de gespreksstof, maar heeft ook een radar voor de oneffenheden in iemands gezicht.

Als je vak je passie is, bekijk je aan vakgebied gerelateerde zaken altijd met argusogen. Dit geldt eveneens voor tekstschrijvers. Hoe vaak verbeteren taalliefhebbers (tot ergernissen aan toe) gesprekspartners die onterecht het woord ‘hun’ gebruiken en geven ze op de automatische piloot onverschrokken commentaar als de zin: ‘Ik ben beter als jou’ hen ter ore komt.
En die liefde voor het vak gaat verder. Zo kan ik het bijvoorbeeld niet laten om ongezouten mijn kritiek te geven als ik tekstuele fouten in ondertitelingen bespeur en uit ik mijn ergernis wanneer er bijvoorbeeld een brief van een dienstverlener op de deurmat valt met een foutje in de tekst. Ook al is deze niet doorspekt met fouten: ik let er altijd op en traceer ze.

Passierobot
Je screent als tekstschrijver altijd teksten op twee manieren: begrijpend lezen én corrigeren. Dat is een ingebouwde ‘passierobot’ waarvan de batterijen nooit leegraken.
Maar je let ook op een andere manier op teksten. Zo belandde ik laatst toevalligerwijs op een website van een uitgever. Schrijvers kunnen hun manuscript opsturen en kiezen uit twee opties. De ene keuze is om de kopij te mailen en door een redacteur van de uitgeverij na te laten kijken. De tweede optie is (terecht) goedkoper: ‘Je stuurt je manuscript op en wij corrigeren de tekst aan de hand van Windows spellingscontrole.’

Ouch! Een dolksteek in mijn hart. Stel je voor: je bent weken, maanden of zelfs jaren bevlogen bezig met het schrijven van een manuscript. Uiteindelijk wordt jouw boek uitgegeven. Je bent enorm trots. Die roes is zo voorbij want commentaar krijg je geheid. Je wordt toch afgerekend op de tekstuele onjuistheden, ook al is de inhoud rakend, prachtig of informatief geweldig.

Spellingscontrole
Zonde, zonde, zonde. Lieve mensen, de spellingscontrole is niet foutloos! Hoewel men dat eigenlijk wel weet, wordt de spellingscontrole dagelijks door miljoenen mensen gebruikt als leidende hulp voor goede, correcte teksten. En natuurlijk zijn redacteuren/tekstschrijvers ook mensen en kunnen zaken over het hoofd zien. Eens! Maar ik pleit ervoor dat een goede tekstschrijver/corrector minder fouten in een tekst laat staan dan de spellingscontrole.

Sterker nog: bij het lezen van de website van de Nederlandse Windows Vista Helpdesk, springen er op de pagina over spellingscontrole voor Windows Live Mail al meerdere lelijke fouten in mijn ogen: de ene keer staat er ‘spelling controle’, een paar alinea’s later ‘spellingscontrole’ (laatstgenoemde is overigens correct gespeld) en even later ‘spellingcontrole’ (dit woord is ook juist maar nu spreek je van inconsequent woordgebruik). Ook zie ik eerst ‘outlook’ staan en prompt erna het correct geschreven woord ‘Outlook’.
Toch moet ik eerlijk bekennen dat ik de spellingscontrole/spellingcontrole ook gebruik. Jazeker. En daar schaam ik me niet voor. Laatst las ik een discussie op LinkedIn en zag dat meerdere redacteuren en tekstschrijvers dit doen. De meeste van hen gebruiken deze check puur om bijvoorbeeld typefouten als dubbele spaties op te sporen. Daar is de controle een ideale gadget voor. Absoluut.

Fan!
Waarom kraak ik deze tekstcheck dan zo af? Eigenlijk ben ik immers een enorme fan! De spellingscontrole moet absoluut blijven! En niet alleen om typefoutjes als dubbele spaties op te sporen. Wanneer de spellingscontrole immers helemaal foutloos zou zijn, zouden mijn collega’s en ik veel minder opdrachten krijgen. De tak tekstcorrectie is dan einde oefening voor ons. We kunnen in dat geval gelukkig onze boterham nog verdienen met mondelinge taalcursussen en het (her)schrijven van teksten. En we zullen tot in den treure mensen corrigeren die roepen: ‘Ik ben beter als jou’. Die passie zal gelukkig nooit en te nimmer verloren gaan, die ingebouwde passierobot blijft! Forever and ever!


Een kort en krachtig blogje. Altijd fijn als het thuisfront achter je staat ;-)


2013, het jaar waarin onder meer de kwalificatiewedstrijden voor het WK 2014 in Brazilië vurig worden voortgezet. Het jaar waarin de werkloosheid wederom oploopt. Knokken geblazen voor zowel de voetballers als de werkende bevolking. Er zal flink wat 'schenenschopperij' plaats gaan vinden op de voetbalvelden en de arbeidsmarkt. We willen allemaal de beste zijn, de concurrentie moet 'sneuvelen'...

Niet helemaal, in mijn optiek. Ik ben niet zo van het schenen schoppen. Ik gun mijn concurrenten hetzelfde als ik mezelf gun: tevreden klanten. Het is dan ook totaal niet de intentie om tegen de schenen van andere tekstschrijvers te schoppen. Scheenbeschermers zijn bij mij in de buurt niet nodig, wees gerust!

Toch heeft iedereen zijn onderscheidende factor. Me too. Iedereen zegt het juiste adres te zijn waar mensen terecht kunnen voor de diensten van een tekstschrijver. Me too. Je wilt je diensten aan de man brengen en daarom ben jij als tekstschrijver immers de beste!

Elk uurtje dat je in een dienst steekt, kost tijd en geld. Grappig is, dat ik dit wel besef maar het niet zo letterlijk neem. Mijn diensten verleen ik aan klanten, omdat ik mijn vak leuk vind. Daarom vraag ik geen extra gage voor extra correctierondes. Ik zie veelvuldig op websites van andere tekstschrijvers de woorden: één correctieronde gratis. Wow, wat een edelmoedige dienst! Dus een tweede correctieronde kost wel geld. Uurtje factuurtje...

Gaat er bij mij in. Waarom niet? Simpel voorbeeld. Stel ik laat een schutting plaatsen en heb daarvoor duizend euro budget. Ik spreek met de beste man die de schutting plaatst af dat dit me duizend euro kost. Uiteindelijk krijg ik te horen: "Ja mevrouwtje, het kostte ons wat meer tijd dan we hadden ingeschat. Deze twee uurtjes brengen we in rekening." Als je een ontevreden klant wilt, zet mij dan meteen met stip op nummer één!

a. Ik reserveer dat bedrag, misschien heb ik wel niet meer in mijn spaarpot dus waar moet ik die extra kosten in hemelsnaam van betalen?
b. Ik rekende op een schutting voor duizend euro inclusief btw. Ik rekende niet op die extra kosten. De schutting staat, mijn vertrouwen ligt ernaast in de goot!

Een goede referentie? Krijg je niet van me! Op feesten en visites krijgen mensen juist te horen hoezeer ik baal!

Daarom spreek ik van tevoren altijd een vast bedrag af met mijn opdrachtgevers. Duidelijk, transparant en eerlijk. Komen ze tijdens de opdracht op andere ideeën of willen ze versie 1 aangepast hebben, fine by me. Desnoods nog een keer én nog een keer. Kost mij extra tijd, dat wel. Die extra tijd die ik (gratis) spendeer, levert veel meer op dan de uurtjes die ik in acquisitie kan steken: een tevreden klant! De opdrachtgever blij, ik blij! Dat is toch de missie van iedere ondernemer?

Overigens, tijdens het schrijven heb ik wat gegoogeld en wat blijkt: in de IT-wereld en de advocatuur is het 'uurtje factuurtje' een hot item. Een alternatief prijsarrangement is wat het grootste deel van de klanten wil. Amen!

 

 

 


Spelen met woorden is leuk! Dat beamen de liefhebbers van Wordfeud! Nu was ik aan het stoeien met wat woorden en betrad spelenderwijs de wereld van anagrammen.

Anagrammen zijn woorden die gevormd worden van bestaande woorden. Check deze twee zinnen:

1. Mark Rutte, Maxime Verhagen en Geert Wilders zien Willem Alexander momenteel een stuk minder.

2. Kamertrut, Hevig arme ex-man en Sterieldwerg zien Malle laxeerwind momenteel een stuk minder.

Hoewel we binnenkort weer naar de stembus moeten, is politiek vanaf nu een stuk leuker ;-).

Ik zie een nieuw populair woordspel: anagrammen maken! Als je een beetje creatief bent (en dan zijn we!), kom je tot erg leuke/grappige/ludieke woordcombinaties! En wat nog sneller gaat (gemak dient de mens), is klikken op deze link:

http://www.ssynth.co.uk/~gay/anagram.html

Groetjes, veel plezier en suc6,

Sabine Broks Teksten alias Bakbeest Kennisrots


Hoera! We krijgen binnenkort de sleutel van ons splinternieuwe huis! De woning is bijna af en staat in een nieuwe wijk in Nijmegen. Leuk, leuk! Toen de straatnaam bekend werd, vond ik deze wel lollig: de Pé Hawinkelsstraat. Ik ben inmiddels wel gewend om mijn naam correct te spellen wanneer mensen mijn gegevens nodig hebben. Dus komt telkens routineus uit mijn mond: “Sabine Schuuring-Broks. Schuuring met dubbel ‘u’ en een ‘g’ op het eind en Broks met ‘kaa es’.”


Nu een nieuwe riedel erbij. De Pé Hawinkelsstraat. “Nee, niet à la P.C. Hooftstraat: P.H. Winkelstraat. Maar de hoofdletter ‘p’ met een ‘e’ erachter met daarop een accent aigu. Je weet wel, een streepje naar rechts. Daarna de kapitale letter ‘h’ en aaneengeschreven winkelsstraat met twee ‘essen’.”
Leuke uitdaging, maar als tekstschrijver ben je immers dol op het corrigeren van woorden dus voor mij wordt dit een waar feest!

Taalvirtuoos
Wat wil nu het toeval? Die beste heer Hawinkels was…(hoor de pauken)…ook tekstschrijver. En hoe! Een cultheld, een taalvirtuoos die veel publicaties op zijn naam heeft staan. Vandaar dat zijn naam nu ook op een straatnaambordje prijkt naast de nevengelegen ‘Godfried Bomansstraat’ (óók toevallig: Bomans had ik eerder al geciteerd op mijn website!), de ‘Tjalie Robinsonstraat’ en de ook nieuw geschapen ‘Henk van Tienhovenstraat’. Al deze heren ‘zaten in de teksten’. Hebben hun sporen verdiend!

Wow, dé ultieme buurt om te wonen als tekstschrijver, niet? Net als een fanatieke beroepsvoetballer die in de Faas Wilkesstraat komt te wonen, de hoek om loopt om via de Hans Boskamplaan in de Luc Fladdreef zijn boodschappen te doen! Of anders kan ook: de fanatieke beroepsvoetballer woont in de Jeroen Boerestraat, loopt de hoek om en via de Hans Boskamplaan gaat hij in de Luc Fladdreef zijn boodschappen doen!

34 jaar
Pé is, evenals de Nederlandse international Jeroen Boere, helaas te jong gestorven. Pé Hawinkels werd slechts 34 jaar. En hoe toevallig: ik ben eveneens 34 jaar! Eerie!
Hawinkels, een ‘wilde rakker’ die van grote, snelle auto’s hield, een wild leven erop nahield, niet vies was van drugs en tevens een bekendheid in het Nijmeegse kroegenleven. Deze zogenoemde James Dean van Nijmegen was een heuse rokkenjager.
Onze levensstijlen verschillen gelukkig: ik ben geen ‘broekenjager’, heb een prachtig huwelijk met een lieve man en we vormen een ‘Blue Band-gezinnetje’ met ons schattige babyzoontje en eigenwijze peuterdochtertje. We hebben een ‘Ford Familiebak’ uit ik meen 2004. Het Nijmeegse kroegleven kent mij niet. Zo nu en dan een terrasje pikken in de binnenstad of aan de Waalkade vind ik voldoende.
Herman Brood zei over de dood van Hawinkels : “Pé is dood en dat is kut.” Dat kan Herman niet meer over mijn dood zeggen, hij is immers zelf niet meer onder ons.

Deze ‘tekstschrijversbuurt’ bevat namen van ‘collega’s’ die overleden zijn, maar wel een aanzienlijk hogere leeftijd hebben bereikt dan Pé. Dus laten we het erop houden dat het toeval is dat onze straat de naam van een op 34-jarige leeftijd gestorven tekstschrijver draagt. Of zullen we alsnog ons huis verkopen en in de Godfried Bomansstraat gaan wonen?